| تبليغات | X |
 |
 |
|
| اشعار و جستار ها و مقاله هاي بهزاد قاسمي |
|
غار پیش کش استادم محمد علی شاکری یکتا با بوسه بر دستانش
نامت که ویران شد دیوانه ای از زندگی گریخت گورستان اما معنائی نداشت وحسرت در تیرک چپرها ماند اینجا باد بی حوصله ای مدام بهانه می گیرد
چشمهائی به شوری دریاست سوغات جغد وقتی بر تندیس ارزوها می نشیند دارکوب از تنه ی خاطره ها همیشه نوک خورده است پشت دیوار خواب گوش ایستادیم تا ارزوها طلوع کردند وخاک بوی افتاب گرفت فصل برداشت رویا اما برف بارید
چیزی از نگاهت کم شده است که مرا تا نهایت استفهام می برد ایا همیشه در خلا قدم خواهیم زد تا کبوتری پیدا شود واز زیتون زار خیس شاخه ای بیاویزد صفحات شعرم ابری ست
انسوی من تجمع اینه هاست تا بر کومه های درد مژ ده ای جاودانه باشم ما به درون روشن تاک ره برده ایم تا روزی اگر خورشید را نیافتیم چشم تازه ای باشیم
تا به حباب رویا باز گردی ودر غروب ان ستاره ی ناب تنها سروده ام باشی طعم گس سوگندهای سرگردانم....
بر حاشیه ی نمد پوش دنیا چکاوک حادثه را نواخت پیاله ای شعر نوشید ودرکمین شاپره ماند تا زندگی پشت راز نان ادامه یابد نام ونشانم را اگر نیافتی دوباره نپرس ما روی برگه های توت خوابیده ایم
در هر غروب نفس گیر بر شکوه ی غریب زاغها از سپیدارانی دریغ که سر فرو اورده اند همیشه این خاک با بوسه های وداع تطهیر شده است
ماه را نمی گویم هر سپیده اما چیزی در دل چاه اب می شود اسمان همیشه قصیده ی هجر بوده است
مورچه ها اغاز شده اند وای جائی مگر پای زنبور گیر مهر گرده هاست نه راه دیگری نیست همه چیز در ابدیت خلاصه می شود غار غار غار تمنائی پر کشید به تماشا ایستاده ایم دانه های برف تازه گلو تر می کنند
2
بر سینه ی غزلگوی دوشیزگان خنیانگر کوزه بر سر جائی تمنا شک بر افروخته است من سالهاست پرو خالی شده ام از حس ملموس موریانه شدن کو کو کجاست پ س ت ان سبد چین دختران شکربار بر فال کوچمان اینبار کولیان دست برده اند حالیا میمون چانه دراز بر کوچه پس کوچه های تاراج مضراب می زند دزدی اینه را شکست ورفت هزار و یک پاره ی دوست نه نباید از محراب شیشه وسنگ روئیده باشد هنگام روئیدن گیسوی دم اسبی دار هول وهراس نایچه ونای بر گذاری باید چکیده باشد حالیا بر اندام گذشته ی فراموش سیاهه ی اندک غم تنها برداشت زندگی است...... دستی ایا بر لبهای گیومه دار پوست لبخند نخواهد پاشید
با من ایا زندانی رسته است که اینگونه اغشته ی فریادم با چینه دان پر اما نیامده بودند پرندگانی که شب ازر هجوم خمپاره پریدند تا تکه های تاول زده ی خاک چیزی ادراک کنند ما در هوای فانوس پر خواهیم زد نمیدانم لک لک پا دراز بر گدام گنبد سبز لانه خواهد ساخت تا ارزوهایش را متر کند که به راهی نیامده بودم تا به اهی رفته باشم بر ویرانه های نالمت اما سایه ی سکوت اوار شده است قار قار قار انسان در پی نامش روانه ی گور می شود
نیای فتوت
برای جناب دکتر ولایتی و استاد مصطفی مرسلی
تراشه های تردید چنگ انداخته اند بر دل وپای عابران چکه های بی امان خون چک وچک وچک وقطره به قطره می چکند از جوی خیابان بی راز
از کوچه وخیابان واتوبان ندای درد جاریست تا فاضلاب کثیف شهر الوده ی دست ساز ندای حیرت آمیز افیون قهرمان شب شکنجه وشلاق نقش آورترین چشم انداز قرن جادوی تیره ی شمن هاست ونشانه های شوم اختران چه دور شده ایم از شور وشوق عاشقانه ی فرهاد کسی نمی داند هبوط ناگزیرانسان چند قرن یا دم پیش اتفاق افتاده است در خزان پروازی که در ان اسمان بار امانت نتوانست کشید قرعه ی فال بنام من دیوانه زدند سایه به سایه با جادوگران پیمان بسته اند حاکمان تیرگی تا با تلالو عاشقی لب بام نگار بالا بلند مکتب ندیده ی خط ننوشته ی غمزه اموز صدها مدرس امید پرواز در قربانگاه کوته فکران قربانی شود
گلهای دروغ چشم اندازهای فریب انبوهی خرافه مهمان خس وخاشاک دلها ودنیای سراب آلوده ای که تا دره ی مرگ بارها با نیرنگ کلید می خورد
مردم ریاکاران دلمرده می شوند با بوی تعفن در تقویم کار روزانه کسی دیگر بوی هجرت نمی شنود ازسجاده ی انسان راه نشین در گرماگرم دم وباز دم ششها چه سخت می شود قدم نهادن بر مسیر باده های مستانه ی قدسیان کس ندانست که منزلگه معشوق کجاست انقدر هست که بانگ جرسی می اید با تمام گذشتن ها رفتن ها وپشت سر انداختن های متوالی عشق وتنهاعشق مرا شاخه ی نیلوفر می کرد تا در بلندای سرو امیز نگاهت جوانه زدن دانه های گندم را در غیبت نور لبالب با لبان عشق در نان شب یتیمان کوفه باز بیافرینم اکنون در بت واژه های آراسته با خونابه وخون بها با سایه ی توهمی روییده از تملق های کم بهای خاکی تجسم ماندگاری چه بیرنگ شده است
جان افلاک پاک اما همیشه خالی بوده از دروغ وتمام نفس های بدون افتاب لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار زمزم چشم مه خویان مه روی اسمانی سرخوشانه جوشاجوش لبالب از دردجانگداز مردی است که شرح گفتمان نهفته اش بر سینه چاه عاشقانه ترین خط راز آلوده در سرشت گل آلوده ی آدمی است با تمنای نوشانوش ساکنان حرم ستر وعفاف ملکوت در دل پیمانه ها جلوه گاه هنگامه هائی همچون خروش نا بهنگام چهل شمشیر از چهل قبیله وه دوشادوش مرگ حضرت بدون گام ره می سپارد تا انسوی شهامت وافرینش دنیای فتوت از علی آموز اخلاص عمل شیر حق را دان منزه از دغل دوست یا دشمن چه فرقی می کند شمشیری آخته است امیر با عدالتش که سر زلف سخن را همچون شانه می اراید تا پی در پی وبی درنگ گام به گام آسمان عشق را بیارایند رد پاهائی به وزن ابرهای دوره گرد مثل گریه ی آشفته ی شمعهائی که زلف وار فرو ریخته اند لا به لای نذرهای نیازمند زمان
حتی اگر در این روزگاران زورخانه ای بیابیم بدون ریا و سرشار از ذکر هما فصل گل ریزان چه کسی توان قد علم کردن خواهد یافت روبروی قد قامت علم دار دشت نینوا دوباره مسافر چشم ساران بلند شده ام اینجا حق نمک نان وتره ورانهائ پینه بسته ای بر گرده ی اسب رویگرزاده ام معراج نیزارهای اروند است و رابعه دریائی است غرقه در آبهای روان تا عمق تشنه ی جان
آل بویه و بوعلی سینا طبیب دردمند کوی غمزه پرور دل به اهتمام ترانه های بابا طاهر عریان شده از علم اما کماکان لابه لای جوش وخروش تمدن غرب تمام مرغان دریائی نام ونشانش را با آوائی بلند سر داده اند
درون امواج مواج بایزد بسطامی که بر سینه ساحل مشق می کند من دیده ام هر انچه شیخ الرییس دانسته است وبر عکس....... حالیا آن خطاط سه گونه خط نوشتی یکی خود خواندی ولاغیر دیگری هم خود خو.اندی هم غیر وان دیگر نه خود خواندی نه غیر ز عشق شمس تبریزی ز بیداری وشب خیزی ولگرد کوچه های بی جان دمشق حلب بغداد قونیه نیشابور تا سراپرده ی نگار است عزیزترین آتشتشفان جان نگاه کن حلاج برای تحقیر نفس با ان الحق خون افشانش ایستاده تا انتهای نفس مطرب مهتاب رو آنچه شنیدی بگو ما همگی محرمیم انچه که دیدی بگو برای خلق چالداران اکنون نوبت قزلباشان است وباز دنیای فتوت با وکیل الرایا روشنای فتیله ی چلچراغ شاه چراغ حاج اسعد رزاز پهلوان اکبر خراسانی پوریای ولیوجهان پهلوان تختی میان واقعیت وافسانه ایستاده اند با یاد نام مولای درویشان علی........... دی شیخ همی گشت گرد شهر کز دیو ودد ملولم وانسانم ارزوست گفتند یافت مینشود جسته ایم ما گفت انچه یافت می نشود انم ارزوست زین همرهان سست عناصر دلم گرفت شیر خدا ورستم دستانم ارزوست...........
قائم مقام برای شورای نوبسندگان.....
جاریست درست درثانیه ی آخر نگاه از تنگنای گشاده دست کوزه ای که باقضیه ی تشنگی رابطه ای سخت صمیمانه دارد
هنگام گزارش مسبوق از لب دوز شدن دهان یار بر دهانه ی کوزه قورت قورت آ ب می گوید چه خوش نواخته شده است این خاک ترک خورده حتما پروسه ی گل آلوده ی گل قبل از تکذیب کسی اتفاق افتاده است که سلطان صاحب قران حوصله ی خواندنش را نداشت مثل راز سر به مهر گلابی که نمی دانیم عصاره ی گلهای قمصر است یا عطر گلخن گرمابه ی فین در صبوح شفق روی کاشان
دریغا طالع نحس اگر کمی صبر پیشه می کرد شکار آهو از کف نمی رفت روبروی اینه غم آلوده ی میهن تلخ قائم مقام ایستاده بود با مکتوب مهرو موم شده ی عباس میرزا اما این میراث شوم استبداد است بدون خون وخونابه هم می توان شکست کوزه ی لبریز شده ی اب حیاط را بعد وااسفا زنان چهل سال آزگار از چوب ادم تراشید پالان آش وقهوه ی قجری یا آمپول پزشک احمدی چه توفیری دارد من حیران گل واژه ای هستم مملو از بوی فراهانیها.........
8***********************************
بیابان برای محیط بانان محمد علی میرزا.ئی چگینی حمزه علی نجفی
بلند پرواز بال آوآی پنجه بر می کند
از قلعه های مه آلوده ی ناپیدا عقاب زرد ایرانی سایه انداخته است بر چمن درخت صخره وکوچه به کوچه ی جوبیارهای گریز پا
چرخ زنان در چرخه ی باد اوج یک شعر ناب است در آبی بی انتهای آسمان نیزه ی طلائی آفتاب بارها در گیر ودار قامت بلند پرهای به هم پیوسته است رو به بالا چشم به پائین چیزی از درز نگاهش در نخواهد رفت حتی تکاپوی تشنه ی همرنگ گرسنگی یوز پلنگ کویر دوست ایرانی گریزپاترین........ از دیافراگم دوربین در تلاش بی امان آزادی روبرویش اضطراب انقراض نسل پشت سر تاریخ شکارهای شاهانه نگاه کن ضیافت چه ظرافتی در اندامش نهفته است خیز بر می دارد قبل از مرگ دیدار یک شبح ماه عسل داوئم روانت باشد
عقاب بال گشای خود نما اما دیدگانت را هنگام فاجعه ای فجیع برای خرگوش مار بره موش و حتی لاک پشت به حسرت دوباره ی اغاز مبتلا می کند تا در شگرف حادثه ای خاموش دچار روز ناگزیر پرواز شوی همچون خرام پنهان کبکهای خوش خرام میان بوته های آویشن با نغمه های آشکار همراه لهجه ی کاکوتی پونه کاسنی اسخودوس دور از حال وهوای ستون ترحیم صفحه ی نخست صبح با چکه ی ماشه از لوله ی تفنگ روغن کاری شده و آلاینده ی روح در کالبد فرزانگیست...........
ایستگاه آخر برای دکتر اسماییل آذرو کریم تنکسری
آه هر روزه روز وقتی با بغض مزمزه می کنیم یاد آ شنا یمان را که به پایان نفس رسیده اند اشک چکیده از پلک قطره قطره قطره بر گونه هایمان می درخشد تا نم آلوده در خاک تیره محو شود دور یا نزدیک........ روزگاری با طعم همین آدامس خواهیم روئید تا مهلت هست بگذار قدری زمان لخته شده را بیشتر بکاویم کره ی زمین روزی به اجبار خواهد ایستاد بر شاخ گوزن سورتمه کش اسکیمو یا روی منغار آخرین پنگوئن در جزیره ای یخی میان موجهای خروشان هنگامه ی بیتابی رد پای خرس قطبی ب ب سی خبر تازه ای گفت امروز تعدادی کشور تجریه شده را از آ ب گرفته اند اما خبر واقعی را از الجریزه شنیده ایم کسی نمی داند از شمال تا جنوب اروپا چند اقیانوس فاصله افتاده است کمونیست ها که همیشه نقشه ی امریکا را پاره می کردند از دو تیکه شدن کوهسار راکی چندان هم راضی نیستند
البته بعد از تکذیب های پی در پی سی ان ان
با چشمهای غوطه ور در آبهای شور اشغال وال استریت توسط آبهای خروشان در باورمان چندان جدی گرفته نشد راستی در این دنیای آشغال زده چه فرقی می کند بابا نوئل آخرین بسته ی کریسمس را چند سال پیش کادو کرده باشد یا قسمت جزغاله ی دنیا کی آدم شمرده خواهد شد قرنهاست اما ما بیرون از جاذبه ی زمین جایئ برای زیستن یافته ایم لا به لای ابیات حافظ را می گویم سفینه ی غزل همیشه کوکب بخت ماست تا حوالی مریخ و حتی بیرون از منظومه ی شمسی بگذریم این فضاپیماهای ندید بدید چند گاهی است دور برداشته اند بی خیال سوراخ اوزون شده و اللکی پوز می دهند
لیلی منددی برای استاد پرویز پرستوئی
تارا اولور بیر نچه گون مجنون اولیدیم اندا آرتوخ چیچک لرونا اپوشاندا دانوشاندا گروشاندا گر لیلا مین گزلری منی آلما سایدی بیر اووج توپراخ اولمامو ش یاری گوزونا گون سالایدیم
قوش دییلسان قفسه سالم سنی آلما دییلسان اقاشدا دریم سنی سن جان نغمه سنی سن سنی گرگ سویریم سویندریم........
سن سیز بیر عمر قورتلارونا چاق سلامتوخ ایلامیشم چاقالاروچون اورگیمدان سفره اچموشام
تارا اولایدی بیر نچه گون مجنون اولایدیم هامه زادی لیلا گوریدیم نار آقاج باشوندا منیمچین گولایدی قزل گول غنچه سی منیم چین اوخیایدی یار دا اوزاخ دنیام بیر دنیز اولایدی اوزا اوزا سومنی آپارایدی هامه دونیام اونی گوزی اونی سسی اولایدی
سن سیز غاز یرشینا باخا باخا دیرناخ دیرناخ عمرومی غازا غازا قالموشام یانا یانا
اولور بیر یاخشی گون بهار گونی تک یار باخا منی تا داغولسون باخماقینان بو ایرلوخ داغی ************************8 مویه ی تاک ها برای سیمین بانو ودکتر شا یگان
فصلها تماشاگه این راز غریبند که چه بیهوده دنیا در تکاپوست تا دمی از مدارش خارج شود اما از جبر گریزی نیست حرکت تداوم برایند نیرو های مخالف است تا بهار تا بستان پاییز زمستان آزادانه همچون نام ونشان بردگان بی اصل و نسب یکایک وبه نوبت در سیاهچاله ی باد قربانی شوند یا مثل دوشیزگان اساطیر باستان معبد بکر پرواز را با خون آراسته کنند
ببار ای ساقی تیز چنگ بهار تن خونبار این پیاله لبالب با لبان پر رمز و راز اردیبهشت است چرا که نمی داند همین لحظه چند صد هزار نفر در نفس باد بلعیده می شوند
اما در تداوم راز چرخش بیضوی این کره ی استوانه ای شکل سمفونی مردگان درون خاک آبا اجدادی من هیچگاه نغمه ی جان فزائی نبوده است در این مزرعه ی پاک همیشه نفس آسمان عشق است
حتی سلطان محمد خدابنده هم درون این گنبد منقش به طلایه ی قوچ و شاخ گوزن وسم اسب با خونابه ی چشم ساحران فردا گام به گام با قدمهای پیش گوی شمنها از ناله واشک اه رد پا می شوید وبدنبال نشانه ای از آفتاب برنیامده ی رویائی است که آنسوی ستاره ی غیب گوی کولی دنباله دار با دب های اصغرو اکبر روزی هجوم عشق را فراسوی حرکت کرم در خلا گوشتی با نیزه های طلا ئی نور اغاز خواهند نمود اینجا در غربت غریب جزر ومدها ستاره ی اقبال زنی پرتوفشان است که سینه ای فراخ رو به فرات دارد ********* انا************** ********* ه************** *********ی *************** ******** ت*************** ********ا****************** در آشیانه ی ما حدیث ستاره کم نیست زمین اما متورم شده با نئون پلاستیک سایر بدلیجات واشعه های مضر بی محتوا ملکه ی ابهای جهان تا از موج موج صدا سونامی برنینگیزانی
کوکب بخت ما هیچوقت توسط هیچ منجمی شناخته نخواهد شد
حتی در روزگارانی که همچون روزهای فراخ تابستان خورشید ساعت ها لب بام ترانه می خواند وکبوتران بلند پرواز بالای آشیانه ی یار به بختک دچار تا صدها کیلومتر آنسوتر از ابر پیاده شوند با سایه ی غم بر سقف شکافته ی فلک از دود ودم حیاط متورم قرن کجاست طرح خانه ای تازه که بر اساس مهندسی ترانه بنا شده باشد با شاخه های نازک نارنجی گل که بدور یک قلب درون پنجره ای که به آواز گشوده می شود
حکیم عمر ابن خیام نیشابوری از پس قرنها این خوانندگان ملول شعر هایت می دانند روزی پر خواهند گشود اما نمی دانند به کجا حیران جهانی شده ایم در حیرت ناشناخته ی دوست
اه درفش چه نیزه های متبلور نور اندوده ای دراهتزاز است تا دهان ابر وحنجره ی باد شکافته شود وصبح چشمانمان رابیاراید با صدای نوشانوش چشم نورافشان خوشه های انگور که هنوز عبرت آموز نشده اند
پیامی از استاد دانشمندم رسیده بود مبنی بر اینکه با مطبوعات همکاری کنم بنده به علت دور بودن از فضای مطبوعات چندان دست بازی برای انتخاب....... ندارم اما خوشحال می شوم از اشعارم استفاده نمایند و هیچگونه منعی در اینکار نمی بینم......
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه پنجم اردیبهشت 1391ساعت 18:15 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
بو شهره تقدیم ایله رم خانم مریم بهجت تبریزی ودکتر حسن پور گرامیه که استاده چوخ سویرر وسویندرر
من بیر چارچه اوزودوم گوز دیردی من گاش دیردی من کپریک دیردی من گوزگیا باخان زامان حیدر بابادان ایلدریم یوخ بلکم بیر یل اسدی قوس وقزح تک پارا پارا گوزگونی اراسوندا ادون بیر آق گویر چین اولدی قالخدی گویا
بیرتک تاپ باجا اولوب دها تاپولمیجا خسان امان اوخ ا ولمادین یار جانوما قان سالیدی منه قاندا قانا بوییادی گور نجه قالموشام بیر عمر قنت سیز قاچا قاچا تبریزدا زنگاندا سرابدا سوراقونه قوشلاردان آلاآلا حیدر بابا شهریار اوغلون هاردادی اولدوز اولوبدوی یا جان نغمه سی دور انا یوردومین جانوندا
یاواردا بیر اق دورنا اولوبدوی ارومیه دینیزیندا قنت آچوبدی گویا اوچاندا حیدر مقبره سیندا شهریاری گوزی امیری سوزینا جان تاچاجاخ تا فرات سوین سین بو سوسوز دونیاموزین اوزونا
حیدر با با هاچاخ ایلدریملار شاخالار چیچکلر اونا صف باغلیب باخالار شهریاری یادینان باخا باخا اولدوزلارا ستارخانا باقر خانا خیابانیا باکریا اذربایجانی بوتون شهیدلارونین آدون بیر به بیر سایرلار
آی قوجا شاعر بیلمه رم هاردا سان..... اما هر زامان اورگی بولوت توتاندا بیر قیرمیزی آلمانی گویا آتار توتار سان اشیدمیشم سماوارلار قلوب قلوب داشاندا بیر استکان چایه سلام ورماموش سرینی قینین بولاخلارنین سسی سنی اورگیندان اسی...
هر گون آراز گویندا آق دورنالارین یرشه گوروشاندا تبزیزین ایل گلوندا غم ساقیسه بیر باخ کوراوغلی سنه اورک وریبدی یا سن بیزه تبریزین اوست اورتوله بازاروندا اوجا اوجا اوجادان سنی سویندرر خیالومدا سنین خیال سوزلرین حیدر بابا بو دنیا یالان دونیادی قورتا بنزین یامان دونیادی هر کیمسیه هر نه وریبدی الوبدی تبریزین گوزل شهریاروندا بیاتی بیاتی اورک سوزی قالوبدی
قصه ی اسکار پیشکش استاد عزت.... انتظامی بخاطر بازیهای رشک برانگیزش در سینمای ایران
از (در باره ی الی) تا جدائی شکوه بلندای افتخار در چشم انداز بی بدیل اسکار به یکباره..... حس غرور فرهنگ آراسته با جادوی سخن مالامال شده از طنین دلنشین صدای چنگ خمیده قامتی که بعد از صد سال دختر لر را بر حجله ی بخت نشانده است..... مسیر سخت بود وصعب العبور با غبار بجا مانده از نیاکان که گاه وبی گاه در زخمه ی باد تازه می شود
رد پای بعید سالی انسوی برگه های تقویم که هنگامه ی سماع شگوفه های گیلاس اندوه برف بر شاخه ی درخت نخواهد نشست
از شمع عاشقانه ی نیاز تاپروازفاخرپروانه ی فخراورچهره به چهره باچلچراغ دریغا امسال کوک صداباکوچ چلچله ها همراه شده است نفس خاک افتاب سوز تشنه ام اصغر...... با جلوه ی بدیع آواز عشق به همراه مینیاتور استاد فرشچیان خط خوش نستعلیق گداز سرخ نار و سوز نی استاد کسائی شکوه کویر بودن را به تماشا آراسته ای تا فریاد بی گرد سوز صبور ایوان ره نپوید افسوس شهرزاد نمی دانست در شهد صدای شب رویش تلالوی نوری متبلور است که هزار ویک قرن بی افتاب را پشت سر انداخته و هنوز می تراود
اینجا شمع فرهاد سوز دنیا بک راند شیرین تصویری است که درونش پرویز پرستو.ئی مهدی س.. ترلان.. .ترانه... هانیه... الناز... رزیتا... امیر... خانواده ی فراهانی پیمان... مریلا ...لیلا..... واستاد عزت..... انتظامی از خاک تا افلاک قصه ساز می کنند
شهادت سخن
برای علی مطهری
چه روز پردردی بود در میان شکوفه های بالنده ی اردیبهشت معطر با خون وضو ساخت و در شبستان پرواز نشست مردی که زبان به کلمه اراسته بود اما خانه ای رو به افتاب داشت با شمعدانیهائی لابه لای پنجره ی مشبک ایوان غرقه ی عطرنماز و جلوه ی نیاز رو در رو با سر پنهان در نهان خانه ی حسینیه ی ارشاد حبوط در کویر تماشاگه راز و ...... اینجا قلب تاریخ با الف بای عشق تپیده است برای شمع سوز تیرگی بیا دل را همیشه اراسته ی سخن کنیم
نماهنگ پرواز پیشکش زنده یاد سیمین دانشور که جز با حفظ قلمرو شرافت انسانی قلم ننگاشت حتی در مرگ جلالش و استاد زرنده یاد جلال زلفنون با پرواز نابهنگامش
زن همه ی رویای مرد می شود آنگاه که تمام زیر وبم عاشقی را مال خود کرده است تا نفس اسمان رابگیرد کافی است نگاهش کنیم تا بدانیم حق کشی قباله ی پیراهن اوست یا اهیای حق زندگی دریغا عمری بدنبالش پر زده وهنوز پرنده نشده ایم
وه... تیتراز بلندترین سکانس سینما با
نیکی.... پگاه.....میترا.... مهناز.....هانیه.... پانته ا.....سحر..... لیلا......فاطمه.... سمیرا.... سوسن.....لاله.... گوهر....افسانه......ستاره مهتاب ....وقلم شرافتمند دکتر سیمین دانشور هر چه این اینه را بیشتر بکاویم
همچون زخمه های سه تار استاد زنده یاد جلال زلفنون پی در پی پوست خواهد انداخت با چهره نامهائیکه بال پرواز بالاترین رویای هستی می شوند
مانیفیست ماه
برای دکتر جلال الدین میرکزازی عزیز و دکتر الهی قمشه ای ودکتر.....
کنار شیشه ی مات مافیای شب دلهای منجوق شده با طلا نقره مس قلب های الکی آبکی درونشان پیکان درازی خون بالا اورده است تا استین یک قصاب صدای گربه ی خمار وپف کرده ی لب بام وقتی رونمائی شد با ید حدس می زدم هاله ی زیبای زن جز پخت وپز میو میو چاره ای دیگر ندارد نگاه کن ماه چه آرام پفک نمکی می خورد واصلا به روی خود نمی اورد جز وولز ماهیان درون قابلمه را به این هم فکر نمی کند که این چند گربه ی دست اموز فضول اگر با تمام اشغالهای خیابان هم فوتسال بازی کنند باز برای گل زدن چیزی کم می اورند بهتر است نیمه های شب با تا کتیک برنامه ی نود خبرسازی کنند..... حتما صاحب یکی از میلیونها پیامک ارسالی سئوال هفته فردا از گردونه ی زمان بیرون خواهد چکید ایا نغمه ی مرغ خوش خوان را انسوی حرکت طولی وعرضی زمین شنیده است تا خیالش اسوده باشد از اینکه چیزی جا نگذاشته است وهمراه کسی تا ابد در برزخ نخواهد ماند که از اسمان پیاده شد اما هرگز به زمین پا نگذاشت شب رنگ ترانه خوان دوره گرد با حس مشکی آوازی سپید گیتاری بر دست نما اهنگ صدائی اسیردر لابه لای لایه ی اوزون نشسته برهلال ماه می نوازد ومی خواند با زهر غربت در صدایش.... دریغا اما نمی داند تا بدر کامل چند ترانه ی دیگر باقی است اما فصل تورم صدای گربه ها نیست بهتر است با مانیای لوس زیبای ملوس لب بام کنارناودان جفت یابی درناهای مهاجر را تماشا کنیم شاید غروب فردا با مرصیه ی رفتن مهروموم نشود وبر تمام ثانیه های امضا شده نقش شقایقی حک شده باشد برنگ سرداربلند اوازه ی میهن حاج همت تا تمام سروهای به قامت اراسته ی شیراز غبطه خور ناز نگاهش باشند
حتی اگر قهوه ی تلخ مهران تمام شب مرا سر کشیده باشد تنها لحظه ای چشمبر هم خواهم نهاد که آن مهمان شگرف روبرویم ایستاده باشد... وقت بیداری اما در گیج و ویج دنیای گور به گور شده ی شاه عباس اول تنها جرقه ای خواهم دید سرشارازمعجون رویایی صدرالدین محمدقوام شاید تلالو شیخ بهائی است یا هر غریب بیدل اصفحانی دیگر مرا به منارجنبان رقصان می رساند چه رقاصه ی تا ریخ نواز پرروی رازداری چگونه کولاککولاک غربت را دوام اورده است بدون هیچ خشی در رقص اوازش.....
پائیز اما با صدای استاد بنان خوش است آواز اسطوره ای شهرام بماند برای وقتی که رستم دستان دوباره هوای هفت خوان تازه کند
صدا صدا ارزوی پرواز بر پله های چهل ستون پیچیده است با چندین گربه ی بازیگوش که قصد نوازش عاشقانه ی گله های مهاجرین ابزی را ندارند مگر چندین قرن غربت لازم است تا ماهی عشقه ماه به هوای پرواز ابتدای اغاز یک اواز تازه باشد می دانم همه ی غواصان دریا از ابتدا ترانه خوان خانه ی پدری نبوده اند منهای انانکه می خواهند تخم ریز سپیده باشند
سبد سبد زنبیل حصیری بر دئست وشانه ی ش ک ی ل ..... قصه ی ترانه های ماست درون بوته های زنبق کوهی با انبوهی از شاپره دم دست دم پائی دم باریکش که به یکباره پر می کشایند اما خواندن نمی توانند صدا برداری هم تحرک بالهایشان را ضمیمه ی پرونده نمی کند تا در فصل چهره گشا ئی سینه ی خون افشان انار با تابش عصاره ی افتاب از کارگران سرخ پوش ادرس ملکه را رمز یابی کنیم
پر از رنگ صدا شده ام سرخ ابی سبز البته نورهای ناشناخته ی دیگر که می توانند رنگ پرچم کشورهای تازه کشف شده باشند نمی دانم اما چرا با این همه کشور تازه استقلال یافته دنیا هر روز کوچکتر می شود که امروز در یک فلش چند میلیمتری هم گزش نمی گزد و حاصل جمع صدها میلیون نئون ولامپ ومهتابی بعلاوه ی ستارگان اسمان بیداری وجدان نمی شود
شایسته است ساموراییها بعد از صفحه ی دنیا از سینمای کروساوا هم تبعیید شوند چرا که بعد از مدون شدن علم پزشکی مدرن جوانمردی افسانه شدو جوانمکرگی واقعیت مردم دیگرنخواهند فهمید تلالو تابش حقیقت ناب نور ماه است یا جلوه ی کرم شب تاب البته انسان متولد شده است تا همه چیز را وارونه ببیند حتی با لنزهای رنگارنگ که در برابر جلوه ی طاووس هم جلوه ای تازه تر دارند در قرن ما دیگر کسی به احترام دیوانه محترمانه از جا بر نخواهد خاست و کمرش از سنگینی این جهان نا آشنا خم نخواهد شد بی کم وکاست حمله وتجاوز هماهنگ به رویای پرواز
اینجا..... تنهائی محص سمج حتی قشنگتر تبسم نگاه مولانیزاست نویسنده:
شنبه 12 فروردین1391 ساعت: 20:56
بنده به نمایندگی از تمام گویندگان خبر شبکه یک، شکستن رکورد بیشترین دکترای افتخاری جهان توسط استاد بهزاد قاسمی را خدمت ملت غیور ایران تبریک میگویم. |
||||||||||||
|
+ نوشته شده در
دوشنبه هفتم فروردین 1391ساعت 12:33 توسط بهزاد قاسمي |
|
||||||||||||
|
نوروز ماهی سرخ کوچک عید غریبه ایست درون تنگ بلور دلش اسیر امواج مواج دور از دسترس ابی دیدگانش درون سلول تنگ و اخ چه نگاهی حباب حباب حباب خاطره شمار رویای دریاست یک دو سه الی اخر از خانی اباد تا ابن باویه هر سال پوریای زمان اینه در اینه با تمسال جهان پهلوان چهره خواهد شد امروزمان اما کنار شور وسه کاه در گوشه ی چکامه ها روی قالیچه ای هزار نقش با گفتمان مولای روم وصدای استاد ناظری یادمان ترک خوردن انار در دل ترانه هاست شنبه ی ما در دست کبوتران نامه بر یکشنبه در باچه ی پست دوشنبه با ما در اینترنت بود سه شنبه همیشه در گذشته می نشست چهارشنبه با ترجمه ی نعنا گذشت پنجشنبه مهمان اینه هابودیم ادینه اما کنار ماسه ها لم دادیم وبا اولین موج از وقار بلوغ امیزمان سراسیمه بدر امدیم بدون گام دوان دوان در خزان پرواز خیز برداشتیم تا هفته ی دیگر دوباره سر به نبوغ کودکی بسپاریم اینجا مروارید جزیره ای اویزه ی گوشهاست که از هجر شمس تا اشراق دوباره ی شرق از زیر موج چرخ سنگین قرن سر برون نخواهد اورد حکمت خسروانی عقل سرخ شیخ سهرورد کوی قاتفر محله ی سرپل حمله ی تاتار قونیه ی نگار..... ای دریغا مرغ خوش الحان من راح روح وروضه ی ریحان من طوطی من مرغ زیرکسار من ترجمان فکرت وافکار من امروز اما... تمام مرغان سخن سرا اندودی اهن ودود همچون چائی بدون حبه ای قند روی اعصاب خلق یورتمه میروند حالیا سمرقند همچو قند در ارزویمان نیست از خاک تا عالم پاک وقتی اندیشه ی فردای موهوم تدفین نشده باشد اوهام با جذبه ی اوازی غریب و زمزمه ای ملیح اما گنگ اماده ی فریب جانهائی هستند که با اوای نینوا تطهیر نشده باشند نمی دانم این دستگاه زخمه ی چه نغمه ی شورانگیزی است که مست می الست شده ایم کجاست روز واقعه با حجتی برای شگفتن بی محابای غنچه های نرگس و وعده ی عشق رنگین کمان اسطوره های پاک اقیانوسهای بی هماورد که از عصاره ی ابی اسمان خواهد چکید
راه گشا برای ژاله ی صادقیان
بی وزن مرسوم شعر بدون هیچ قافیه ی مشخص و در خزان کلمات متواتر تا بوسه ی کلک شکوفای نیما بر طاق نصرت اردیبهشت راه گشا سردار بزرگ تحول گرای یوش چه جامهای شوکران که در سراچه ی جان سر نکشیده است همچون خزه ای رقصان اما پایدار در های وهوی ابشار علی اباد کتول یا الاچیقی استوار زیر سم پای چابک سواران گنبد کاوس و کماکان بیاد اوست توتیای چشم میهن در هاله ی توسکائی با ببر به خاطره نشسته و حضور دم به دم غزال وپلنگ در اغوش ماه مه الوده ی مازندران با جویبار جویبار سپاس بر ژاله ی چکیده از اسپند دانه دانه ی اسفند در تب وتاب قاشق زنان نوروز برف روب.......
امروز جنگل ابر چه بهانه ای می تواند داشت جز خرامیدن در سمت وسوی خاطراتی به شکل وشمایل راه شیری رنگ عروس دریائی شمال در اغوش چلچراغ خاطره انگیز موج کوب ساحل مثل رایحه ای از مفهوم تازه ی شعر با اجرای شما در استانه ی توشیع جان در سایه ی مجنون بید همسایه
من پرورده ی ازادیم چون استادم حضرت علی است دکتر شریعتی
با افتخار شعر کویررا به اصغر فرهادی تقدیم می کنم تا همیشه همراه اسمان کویر باشد
کویر از لب وچشم ودلت بر ساز وکار سینه ام چکامه ای چکیده است با همه ی پرسه های گیج سالهای دوری وسراسیمه روئی خاک نازم روزی اگر بالش مهتاب بوده باشد حالیا نشانی از اسمان بر گامهایمان نیست می روم به سوئی اگر چه همه بی سوئی است وسرنوشت با همه ی قدارگی تاب قامتش را هیچگاه به ازمون نه ایستاده است وبی انکه بدانم موج موج فرو می کاهم بر چکاد دستی که بوی بهشت می اورند ورمز وراز ازادگی دوباره بر هم می شکنم پر می گشایم وهمسفره ی باد تا خاکی که ترا پرورانده است سیاهه ی مبهم فاصله را در نوردیده وزیر سایه ی طوبی رقص رازقی می نوشم حالیا بی انکه بدانم چکاوک شده ام هنگامه ی پرواز است خیز برداشته وسخت سراسیمه ام از غیرت تنوری که هر غروب دست جزغاله ی غریبه را پس می زند تا دمی هم بستر ماه شود وسوار سحر گاهی نیامد کجا می دانست ما ترانه ی خاموش چه تمنائی را هزینه کرده ایم خیالی نیست غروب دم دست است با قاب خالی گیسوانت وتار زخمه می زند بی اشارت دستی ساربان برخاسته و لبت برگون ها می نشیند تا پروازم به هیئت پروانه دراید سپیده سر زده است نه با اواز خودروها نه با استیصال چهارراه وسرنوشت تیپاخورده ی قرن از گلوی مزاحم خروس با همسرایان کاکل بسر شرقی که یکایک نماد یک روز ادینه اند وقتی نگاهت را دزدیده وپک میزنم وتوپلکت را به کوچه به همسایه به غریبه بخشیده ای واضطراب دیدارت را به من نه مادر اینجا چند گام تا ستاره شدن باقی است
تقدیم به سرکار خانم خمیدی واساتید ارجمند خمسه وصدیق شریف رضویان وفردوسی پور و رضا صادقی عزیر با اکبر عبدی نور چشم اذری ها و خانم های بازیگر عزیزی که مرا شرمنده ی لطف خود نمودهند همچون خانم نعمتی و همتی وتهرانی وکرامتی و......
صحنه چاشنی رویائی برنگ بوم خسروانه ی نگاه شیرین چهره ای تعبیه شده با رنگ وبوی عسل وچه گواراست الهام اهووشانه ی سینما در تداوم رگبار مدام تراشه های چشمک زن دبهای اسمان به هیئت چهره ی مینیاتوری نام اشنا با گنجشگ هائی در صحن وسرای سپید صحنه که تراختور تراکتور خورشید خرمن می کنند
دردست ستاره دچار هیبت پرواز شده ام انگار الهام شهر قصه ی جاری لاله زار دنباله ی درخشان تماشاخانه ای ست پر پیچ وخم که در ان گالری تلاوت نور اذین چشم فرهاد جوی شماست
دبستان بازیگری از انحنای ابروان تیره تا رنگین کمان رویا با های وهوی زندگی هیچی الف بای عاشقی امتداد قلم سیاه تا علامت استفهام در منظر نگاه ابر و مه و باد و خورشید وفلک جنگ مدام روز وشب با جنون جاری شهر مجنون ستیز
در این مدرسه صدای بازیگر الهام عاشقانه ی ترانه ای ست از زخمه ی اب بر سینه ی سنگ و ترا به نماز فرا می خواند تا چهر افتاب را در طراوت اب تازه کنی
ابرگون برای شاداب..... و تمام دوستان که لطف نموده اند ۱ کوچه سرشار از شادی گربه هاست که لاشه ی شب پره ای را چنگ می زنند این پایان زندگی است ۲
از لبت ناز گربه ی دست اموزم می چکید که خلسه ی باد خوابمان را براشفت بیا تا سحر ستاره بشماریم ۳ پگاه خنده ای پر زد بیا تا از سایه روشنش سجاده سازیم که جهان سراب ارزوهاست ۴ خیال شیرین به نازکای شیشه هاست می خرامد ومی خراشد تا از صخره ها اینه بسازد اه تیشه ی فرهاد کجاست ۵ پس کوچه ای و کجاست چکیده ی این پلاک بی عنوان مادر اسمان نگاهم می کند ۶ حتی بر چند کاشی دم کرده ی حمام امیر خطی خوش نگاشت می دانم حرف وحدیث هر صبح کاشان تا بوده وباشیم درد واره ی مشق های توست ۷ زنان پابماه رویایشان جائی میان طاقچه واینه هاست اینجا انسان همیشه تنهاست ۸ از لبت سیر نمی شد لیوان واژگون انجا رنگ انار خوش نشسته بود راستی در این خانه غیر از تو همه چیزی اندازه دارد ۹ بر پرو بال ارزوها پیچیده ایم تا مگر ثانیه ای ته لهجه ی پرواز گیرد در زندان لحظه ها اما ماندگاریم تا دست مرگ که از قفس خاطره می سازد ۱۰ خرمنکوب جز از صدا وگرد چه می دانست که خوشه ی هزار خاطره را به باد سپرد بر مزارم گل گندم اگر مرد نان روئید ۱۱ برای فروغ
پنجره سهم تو بود می خواستی صدایت را بیاویزی کنار همین شمع دانیها که به افتاب رو کرده اند برای هدیه وزنده یاد خسرو وبا تبریک اسکار به لیلا واصغر وکلیه اهالی سینما وبا شادباش نوروز به تمام دوستاران این روز.... گل یخ
بخت جهان نمای کامگاران مزین با دهل سرنا هدیه ی گل ودعوتنامه ی بلبل چشم براه جلوس عمو نوروز پیشاپیش اما سیاهه ی دف ودم رقص الود حاجی فیروز وه چه غوغای غریبی اندکی مانده به چهارشنبه ی قاشق زنان و برافروختن شعله های سرکش شادی ارایش منزل ویرایش دل پیرایش تن با رخت وتنپوش تازه همچون دشت ودرخت ودمن حتی روفت وروب خرت وپرت شهراورد اتش وزردابه ی غم قبل از استحمام چرک وچروک سرسام اور فرسودگی در طراوت انسوی بازارچه ی خیال گل یخ نزدیک برف ابه های نیمه منجمد اسفند لختی بر دل وکوچه ی برف آلوده دمید ورفت طلیه ی بهار دلنشین برای شال وکلاه چه عجله ایست نوروز با نگاه غمگنانه ات کنار سبزینه ی سفره ی عید هدیه ای شاد خواهد نشانید وطلایه ی امید همرا ه شو عزیز فروردین نسخه ی تازه ای پیچیده است با رنگین کمانی تا ویس ابه ی خوشرنگ رامین وپرستوهائی بر شیروانی مدارس که تا انتهای فصل امتحانات یارگیری نخواهند کرد بعد هوا فوتبالی است من سرخم تو ابی وه چه معرکه ای از افق بازی هنگامه ی گلاب گیری دل ناگهان اوت شدیم مثل انا هیتای زیبا در چشم ابه های چکیده از موج خند خسروانه ی هامون
برای علیرضا خمسه اورگیم اختی گوزوم داشلارین دالونا باختی غار یاقان گون اودوشه قیرمز کهلیک بیرتک اوچاندا بیر باخ بو ادوم گوزلیخی من بیردا سندا گورموشدم
برای اکبر عبدی من بوردا سن اوردا تا شیرین جانمین فرهادی دیریلماسین بو یالان دونیانین کولونگونان دوشون داقوتماسین بیر تک شب دیزینه اوچاچاخسان خسرولارونا شیرین بولاخلاردان ایچاجاخسان هر زامان سو سوز اولسادوماندلی اورگیم نه گورجاخسان پاره لی پاره لی جاندا بو جان سوز جانمی |
||||||||||
|
+ نوشته شده در
سه شنبه چهارم بهمن 1390ساعت 16:4 توسط بهزاد قاسمي |
|
||||||||||
|
تا کوس ان الحق درکوچه باغهای زمان و تلالو شور عشق شیرین در نیزارهای اروند تا بمب فاجعه اور خردل بر سروپوست وگوشت غبارالوده ی بچه های سردشت و خونابه ی اشک وناله ی اه درجلجتای مصلوب معصوم حلبچه ی بی گناه این سروده های نوشته بر باد ان بوسه های رسته بر اشک از نگاه اسطوره ای پیر چکیده ای از اسمانند تا بر حلقه های دار شکوفه ای نشانده باشند از تمنای بی امان لبخند دم دست خال هندوی گلگون لب دوست اینه در اینه با ان کلام سرخ بی نشان که در درازای روزگار خرمن خرمن دامنه ی معرفت بردامان عاشقان پاشیده است اکنون تیموروتموچین ومقتدر نعره وشمشیرشان مدفون سردابه های سکوت اما دامان سپیده اراسته ی سرهای سربداران سبزه وار که با هر شفق همچون حسین ابن منصور حلاج جرعه نوش از کلک لسان الغیب شیرازند دوباره اینه ای پدیدار شد با یعقوب لیث صفاری طاهریان کلنل محمد تقی پسیان ودر انعکاس نور بلند و بلند و بلند شکوه اغاز پرواز کبوتران سینه سرخ سپید بال زیر افتاب سوزان خاک سرخ جبهه های خوزستان و..... تا حریم وصال برگنبد ومناره های اشنا حرم شقایق ها
|
|||||||||||||||||||||||||
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و نهم آذر 1390ساعت 11:23 توسط بهزاد قاسمي |
|
|||||||||||||||||||||||||
|
حتی با چند رکورد تازه جدایی نادر از سیمین هنوز مسافر جشنواره هاست جلوه ی چشم خند ستاره بخت لیلای بادیه نشین اما چند قافله ی بدون مجنون باید سپری شود تا اسمان کویر به یکباره پوست بیندازد
سلطان صاحب قران هزار دستان کمال ملک دلشدگان گرانت هتل همیشه میزبان استاد خوشنویسی نخواهد بود که سر براورده باشد از خاکستر تفنچیان مشروطه ومردم در امد وشد اپارات از تدوین مادر هنوز برنگشته اند اما حاتمی پدر چشم انتظار تولدهای پی در پی لیلا ست ۲ پیله ور عاشقی برای خالق کلیدر.... مارال افسانه است یا واقعیت رونمایی شده اما با جهش دیافراگم وفلش دوربین خادثه ساز دو چشم برنگ خرام اهوی رمنده ی خیال..... نمای برکه با پینه های دست نگار و گون گون کوله بار بر سروشانه ی غزال
نوای چگور الاچیق دوره گرد کوچ نشین و شب فانوس خاموش اسیر سوز وگداز بی ترحم باد
کلیدر یعنی دشت نجیب درد از سخر تا شام حماسه ی ماسه ی بادی داغ و درختچه ای تنها با نمه ی شبنمی تنها به شکل وشمایل قطره ی اشک گواه واقعه ی نگاه در باغچه ی ارغوان روی قالیچه چهره به چهره با اینه نشان به نشان با گداخت سرخ شهاب در غروب پریده رنگ تپه ماهور خاموش روبرور پرده ی سکوت اما به ناگهان دریده شد با تازیانه ی اتفاق تازه ای مارال ماهرخ محال مژ ده کوه به کوه گوچه به گوچه پیله وران جار می زنند کو دلهای پاره پاره؟
|
||||||||||||
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و نهم آبان 1390ساعت 16:30 توسط بهزاد قاسمي |
|
||||||||||||
|
در برگ ریز هفت خوان خزان طوفان ریز برگه های کوتاه وبلند خبر به ناگاه تار استاد جلیل شهناز مرا در پردیس چکامه سرایان نشانده است
فرح بخش دمی وچه مبارک است بوسه بر این دست که همیشه زخمه بر زخم توده های ابر زده است
بزن تار بزن استاد بزن تا تراوش نغمه ی باران در اسمان غبارالوده عشق و چهره شدن گل در اینه ی فرخنده ی بهاران
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
+ نوشته شده در
دوشنبه شانزدهم آبان 1390ساعت 16:47 توسط بهزاد قاسمي |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||
|
علي قامت بلند عاشقي www.abrgun.persianblog.irای حاج اقا مصطفی مرسلی http://www.ido.ir/a.aspx?a=1390052405 الان سومالی هستم. دارم اشعارتو واسه بچه های فقیر می خونم تقدیم به کودکان فقر ک.ر
اهووشانه گام به گام درغم راهه ی گرسنه ی قاره سیاه چارقدی مملوازبوته های سرخ وحنایی رنگ انار چمدانی طاووس نشان با قران اینه ونغمه ی مرغ سحر چادرنمازی نرگس اوا چلچله اسا جانمازی سرشاراز عطرخوش صلوات وذکردلنشین دعا باجادوی به خیال اغشته ی تصور تصویر باران برجالیز ترک خورده ی سینه چاک.......
وه طبل های پرطننین افریقا خرام سحرگون چه رویایست برپرده ی تکیده ی تماشاخانه ی قبیله ی شب اوا بانو بامنقارپلیکان و دانه ی سپیدبرنج صدساله رگ به رگ با رگان ادمک حصیرپوش شالیز راسبزینه می کاود تاشاهرگ خاک دراین قرن ابی رنگ شهرفرنگ نه تنها کتایون که همه ی غاز های خوش خرام شاهنامه مهاجرت اغازیده اند تاویکتوریا وزیرسایه ی سحرامیزمهتاب لاجوردی کلیمانجارو حالیا فهوه ی اغشته به خون قجری پیکرتلخ فرهادرا ساحرانه شیرین می کند بانگاهی که حس بلوغ ابرهاست بادرد نان زجه ی گلوی تشنه ی کودکان وتمام تابلوهای ممنوعه ی خیابان
نه با این لیوان پوست انداخته ی لاغراندام جغ جغوی ترک بر داشته ی سمج ودرساعت نحس سینما دولت بیدار قبل از دخول کلئوپاترابر جگرقیصر روم دربهار به مسند نشسته ی ماه کنعانی خواجه شمس الدین باپیاله ی سفالین بردگان گریخته از گور فراعنه ی مصر برفراز ردای نیلگون ابوالهول جرعه نوش باب هفتم اسمان بوده است اکنون اما اهرام ثلاثه باهربانگ افتاب نشان به نشان باخاک دم کرده ی صحراهمدم شده اند بانسیم ابی نیل ونمی بینند درحسرت جرعه ای اب جویبار جویبار جاری اشک رادر قرعه ی سیاه فال چشم افریقا
چرابه نفسهایت ایمان نیاورم شرقی باوقار وقتی عاطفه ی اغوشت برای رنج و شکنج کودک سیاه پوش ترنم طبل وجادوی شمن هاست تاانتهای پروسه ی میلاد یک شکوفه ی سپید از طنین بوسه بر گونه ی تیره ای که ابیاری می شود بازمزم چشم
افتاب سوزان این کویر نفس گیر تشنه ی بی جان الله اکبر تمام نغمه هارا مکیده است مگر صدای اذان تاروح خسته ی اهوان بیابان جرعه نوش گامهایی باشد که قرص نان خشکش قدقامت رعنای بلندای عاشقی ست هنگامه ی کاشتن نهال امید بردل دردمندان یتیم درشهاب باران شام سرخ کوفه وقتی اشک تمناالود کهکشان تقدیم گامهای گل الود مولای درویشان در تقویم دولت شهر خفته می شد...... اه فرزند ثانیه ی خالی تمدن غرب شفق رودر رو یادمان خونین مهرابی ست به مساحت اسمان زنده بمان ای حس عاطفه ی شرق طلوع پرنده ی صبح ازدمدمه های اخرین دم اوست فزت برب الکعبه ازجمل تا نهروان وقبل ازان همراه با نزول اسمان درحرا... یا لحظه به لحظه با کلمونی یا حمیرای ان یار گوهر نشان رودرو باخصم بیرون وخشم درون هماورد فولاد شیراهن کوه افکن همچون چشمه ی جوشان ازدل سنگ عصاره ی عواطف ظریف انسان جانانه نام اورد مردی ازاده برامده از چشمه روشن وحی باخروش یگانه جویبار لایزال فتوت که تراویده است بر چکاچک اختر واره ی قمر اخته ی باوفا علمدار صحرای ایثار باسمای بی انفطای هما در نینوای خونین بلا جویان دشت شگرف پرواز های بلند بی انتها زیر سایه سار طوبی
به شب تشنه ی کویر می نگرم خاموش وبی صدای زنجره سرشار از ناله ی گرسنگان دم گور گو ئیا از لحظه ی ضربت نور تا سپیده ی ناجی موعود.... تمام چراغ های دنیا بیهوده به اذین چهره اراسته اند مگرفانوس دلی باذکر تمنای بغض الود نام ویاد بخشنده ترین صاحب رکوع دنیا یاعلی مرتضی
|
|
+ نوشته شده در
جمعه بیست و دوم مهر 1390ساعت 18:39 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
1 با برگها و برگه های مچاله پاییز ورق خورد ترمه دوزی ستارگان بر ترکه ی ترنج وای بر من افسون یک رویاست
2 بر دامان کوچه ها وقتی باران نشست داستان گل و لای تازه شد گلایه ام با فاخته هاست که به رویایی از رنگین کمان بر باور جهان جاروب کشیدند
3 باد را دیدم پوست انداختم و پر زدم
اسبی سرکش از شیهه اش دور افتاده است
4 خروس هزار تاج پرچین باغچه را خواندو خواندو خواند تا سقف آسمان کوتاه شد
دریغا پرواز دیرینه پاترین واژه ی دیر آشناست
5 برگها حلق آویز شاخه ها و التهاب گلابی ها اسیر شهوت کرمهاست آه پاییز است علي قامت بلند عاشقي برای حاج اقا مرسلی |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه چهارم اسفند 1389ساعت 13:16 توسط بهزاد قاسمي |
|
 فروش عسل طبیعی و گرده ی عسل و ژل رویال و زهر زنبور عسل
شماره ی تماس ۰۹۱۲۴۴۲۳۰۰۸ سبز پوش باوقار طراوت اسمان صبحگاهی از صدایت جاریست ابهای جهان را با ترنم دستانت اشنا کن =+==+============+++===== اه سیاووشان علامت استفهام نقطه سرخط اکنون حروف کاغذی همچون اقیانوس می تپند عزیزکانم یک نکته ردی باقی نیست به پرواز درایید........
بانوی شرقی اوازhttp://www.cloob.com/profile/blog/list/username/aoz_1971 |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه چهاردهم آذر 1387ساعت 17:11 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
اخرین لیلای این صحرای بی مجنون فراتر از نیک وبد پشت باریکه راهی پرچین بکروپرچین دار بر فراز استوانه ای سرشار از استخوان های بی قرار هنگامه ی محشر نای برخاستن ندارند تا هنوز قامت برافراشته است
خوشه های روشن تاک از رگ وپوست حیاط بالا می روند اینسو وانسوی دیوار در خردادی که ناقوس بردار شدن شکوفه هاچکیده باشد از دست به دهان نمی رسند وجیب بی تکاپور پدر را به انگشت براماسیده بر لبها می سپارند ونمی دانند پشت ویترین دنیا عجوزه ای هزار داماد سر براورده است تا خواستگارانش را یکایک به گورستان حواله کند اینجا رویای سبز زیتون قربانی کرشمه هایی است که کرانه ی ابی ارزو را نادیده می میرند وسلامت گاهی برلبان قزل الایی رو به مرگ نجوا یا درحوضچه ای ارام مواج می شود اینبار از شرحه شرحه شدن نمی گویم حالیا بر دیده ی مهتاب پلک می گذاریم تا از کور سور فانوس همسایه عکاسی بیاموزیم وبا زمان میگذریم تند ارام کوتاه بلند از تبوتاب وقتی افتادیم ردی می ناند چشم انتظار هجوم دوباره ی موجها اینجا دستان کوچک بیشماری ترجیحا بعد از حادثه سر می رسند تا ترا تکه تکه در گور کنند ان تفکر بارن خورده ی بی رمق که زمانی مثل اه جست وخیز می کرد و دقیقا از وزن خلا اطلاع داشت روزی ایا نام ونشان زندگی نبود رانهای باکره ات لیلی لرزه بر اندام خورشید انداخته اند واز دل لاجورد وخارا نگاه سمندر با دم وبازدم های پی درپی در تکاپوی توست ما قطه به قطره چکه به چکه با هر انچه در حاشیه ی راه افتاده است یگانه می شویم انگاه اگر کسی پوست انداخت وبه هئیت یک ماهی از نگاهت بیرون تراوید تمام کرشمه ی لبانت بی هیاهوی مرغ ماهیخوار حتی به اندازه ی یک موج کوتاه لرزه بر اندام لخت شهر نخواهد انداخت مانده ای با تمنای سکوت هنگامه ی بوق هزاره هایی مه الوده مات سرگردان مبادا کورمال کورمال بر دیده ی نوادگان چنگیز بیدار شوی تمامت هستی را پیمانه پیمانه بر اندام زمخت شمن ها و جادوگران که بعد از پس لرزه ها از پستان ترک خورده یزمان بیرون می جهند پاشیده باشی
شب تاب من برکه ای که درونش سپیده وضوع می ساخت واز پنجره ی انسوی چنار کهنه ی کوچه چلچله می شد مگر چشمان تو نبود اه دلارام درون خاراچه می کنی ترا استاد در ابی رویا نگاشته بود پیاله ای تا بعد از استحمام سقراط شوم انگاه بر فواره های سینه ی میترا به هئیت نیلوفر
با تاج نور گامهایت در کوچه های بی نشان انجیر بن وزیتون واسطوره رویانده است نگارا بر مژگان اینه ایا دوباره نخواهی نشست تا اناالحق اشک گیسوان تاک اویخته باشد حالیا درون پنجره ی دیوار کاه گلی کوچه چنارهای بلند خیابان کاجهای کنار اتوبان ودر حیاط خلوت دوست ان سیب سرخ لحظه ای کمتر با من بود ودنیا در چشمانش موچج می زد شهرزادی اما پیدا نشد تا گذار عمر دقیقه ای کم شود من پا به ساحل وپلیکانها بر پرده های ابی رنگ پرواز بپاشند شرح این هجران واین خون جگر تندیس واره ایست برای تمام یادمانها می گذرم تا در قحط گندم بر چشم ودست ودلت تکرار شوم بر تپه ماهورهای میهنم اما چادر نمازی سپید بردامانش عطر بوته های تند وپروانه های تیز زرد ابی سرخ کنار پاشویه کنج رختشویخانه ی قاجار پس افتاده است مادر یک قرن تمام پیراهن فرزندان مطلوبش رامی شوید بر سینه میگذارد تا دلش کمی قرار گیرد از دریچه ی دیروز امروز وفردا..... ای کاش لحظه را ان دست سبز بر می داشت .. و در بی کرانگی رهایمان می کرد انگاه اشک مادر حادثه ی همیشه ی جاری نبود ونازنین پای رکاب افتاب انسوی انسان سرک نمی کشید نان دادن نان قسمت کردن پای عاطفه ی هر کاج بخش می شد حالیا برگیسو سینه وسر انگشتانت می نشینم بعد انگار چیزی از حس لبانم جا مانده است لحظه ای خدایرا دلت کو نگاه می کنی ان دورها هنوز ابی است بر دامانش اما چیزی پر نمی زند انکه پر پر زد و رفت دمی پیش درست همین جا دم چشمانت نشسته بود..... غبار الوده ی غربت فکر میکنم زمان در نقطه ای از چشمانت کم شده است خانه را می گردم اجر به اجر دوباره روی هم می چینم حتی بر غربت رف بالای چشمهایت مه الوده دست بر گردن کوزه هایی که قرنهاست طعم لبانت را به انتظار اثیستاده اند جائی در میانه ی قرن از اضطراب اتوببان میگذریم پشت حوصله ی چراغ قرمز بوق می شویم به همین گونه ساده اکنون خط عابر پیاده ایم راه راه سپیدوسیاه جامه ی زندانی وقت ازدهام گامهای بی نام ونشان تازه می فهمیم این اخر راه است مادر بزرگ اما بدون یک تار مو حتی همزمان از تالار صدها نگاه می گذشت صوت پلیس سپید خیابان دندان تیز خودروهای نگران واین ساعت لجوج کج مدار گیج همچون ظهر تابستانی گرم... له له زنان به گردش هم نمی رسیدند می دانم خرامش اما ته نانده ی پیمانه ها بود فاتخه ای برای لخضه های رونده ی پیش رو وگرنه هیچ تار موئی بر تارک جهان همیشگی نیست انسان مثل یک اتفاق ساده گاهی به قسمی کاملا غریب تقسیم می شود من بعد اما خوشه چین غربت ستاره هاست لیوانی که هر صبح سر می کشیم یک سبد شادی پنجره ای ازادی وخوشبختی حتما همان داروک نیماست تا ترا دید ختی از تابلو تصوراتت نیز بیرون جهید ودر میان تصویرهای گالریهای مدرن طرح فصلی است روی باندهای ان دو سنت اگزوپری صدایش همیشه می اید ولی هرگز نمی نشیند لحضه ها هفته ها سالها پای نهاده وپس کشیده ایم دام نهاده وبرچیدیم اهل هوا شده ایم هواپیمائی تا بر مرکب باد بنشینیم ویرگولها پرانتزها جمله ها کلمه ها ..... تا پلک تکاندی همه پروانه شدند نگاه کن تمامت هستی اغشته ی عطر توست پنجره ای باقی اسمان ولبانت درون حبابهای کف صابون چتر می گشایند نرسیده به نیمه های نگاهم نقطه می شوند وباز دیباچه ی زندگی سرشار از خطوط وکلمات معوجی است که سودای شدن دارند ارام جان نمی دانیم این سنگ در گذشته های صبور دل بوده یا دل برده است نگاه کن چالشی عاجزانه در انتهای پروسه ی حیات ایاتپیدن بار دیگر زمزمه خواهد شد تاریخ میلاد مورخه ی مرگ نام ونشان خانوادگی استخوان هائی پوکیده چند تره ی افشان مو ودیگر هیچ این پلاک پریده رنگ به انی چه ساده گذشت انچه تنها پیوند جاودانه ات با زندگی است نشان گام هایت کجا مانده اند کشتی نوح روی کلوخ وسنگ بر اتلیه ی گردوی یک صد ساله ی لب جوی دریغا پدرم ندانسته حبوط کرد وبه خاک رسید انسان قرنهاست می داند اما پشت خوشه ی روشن تاک درجا زده است روی دیگر سیب ایستاده ایم ماه پریشان مو توهم زردبلدرچین خزه ی مار بوسه ی اب برسینه ی خاک سپیداری مملو ازشاپره که به نوبت پر میگشایند تا کسی از چشمان پدر بزرگ بیدارشود روی وزن شعر بنشیند رد گامهایت را شست وشو کند روی دست هایت جوهر بپاشد وحتی یک امضای دور وقدیمش هم قافیه نباخته باشد شاعر پشت پنجره ات همیشه زاغی نشسته است بالای دیوار لبه ی میز تحریر روی شانه ی گلابی بجای بادنمای ایستگاه درگلوی خروس سحرگاه باور کن ۲۴ انگشت هم برای تو کافی نیست رنگ کردن کوتاه کردن شکلک در اوردن بستنی خوردن گل چیدن وپراندن قاصدک بگذار لب وبوسه ونوشته ات هر سه بلند ابی باشد در روزهای یکنواخت بلند کوتاه سرد گرم هفته هائی را با وقار تا کرده ودر جیب پیراهنت نهاده ای روزهائی که ازتو می گذرند تا در خویش مچاله شوی انچه دیده ای مکان امروزت کوره راه پیش رو ساعت شوع کار روزانه درست در ثانیه ای که شاهرگ سلامت فواره شود در می یابی نعش سربازی در دلت جاکرده است کسی که چندی پیش در خمیازه ی کشدارت گم شده بود روز های زکام اپیدمی انفلانزای بیگانه ای در شهر دهان به دهان عطسه به عطسه ودر تمام زندگانیت نگاهی گرم وعرق ریز همچون خرام بیدها می خرامید ومی گذشت تا شاید از تو چیزی جوان جا مانده باشد قاصدک نیامده ونرفته است تلالوئی مرموز ازمیانه ی یجانم میگذرد نوبت که به امواج خاکستری رسید دست بر باد می نهد دریغا می توان یک عمر پشت روزی پنهان شد نحوست سیزده را در صفحه ی اول سالنامه کشت درون یک ساعت شنی دقیقه ای هزارویک شب به تماشا نشست برگ رالای کتاب تاریخ جوان نگه داشت وای چقدر جوان شده بودی دمی اندازه گرفتنت پرچین وخم تر از نگاه ماسوله شد بودن یعنی همین سطل به سطل خرام لحظه ای که نا به گاه تازه ترين دل يادت نيست بگذار كلمه ي اول مادر هم زبان در |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه بیست و پنجم شهریور 1387ساعت 11:46 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
ِِAlone
and
والا پيامدار
سبز
دیوانه ۱ صبحانه ۲ نمی توانستم تنها انچه نوشته بودی باشم به ناچار افسون آينه را بر چهره ات پاشيدم اكنون فصل تماشاست لنگه ي گم شده ي نگاهم و جستار بي سرانجام و آغازت جیغ بنفش سرزمین خاکستری من ادرس http://www.abrgun.persianblog.ir/ |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه نوزدهم خرداد 1387ساعت 12:17 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
ًً Whenfilm-taking with a look she to leave my hand in a muddle and garden balsam to grow up in my heart
This moment
هفت شعر از بهزاد قاسمي (1) اگر قرار است تنها با عشق بتابد پنداريوسط معركهي گنجشكها هميشهكمي دورتر از من لب و نگاه و صدايش هر روز نوشتن دارند (2) و باز خواهم نوشت حتي اگر تمام مشقهايم درون دستانت يك تخم هم نگذاشته باشند (3) با همين بهانهي مختصر خواهي و نخواهيقاصدك در اين حوالي پرسه خواهد زد فقط كافي است پنجره بسته نباشد نه شمعداني چيزي نميداند (4) اين سالنامهي سخت صخرههاست تا دوست ترد و تازه باشد راستي كجاي جهان مثال رويت بود (5) چنديست دور از پروازم مقداري دانه برميچينم باقي همه چكامهاين لباس اندازه من نيست چقدر تنگ شدهام (6) با مقداري تخم شروع شد فصل زايش بيآب بيدانه اكنون پس و پشت رويا انتظاريست سخت مادربه بچهها جواب ميدهي ياجوانههاي دلت (7) ديرگاهي است پدر به دل سرك نميكشد مادر معده را بو نميكند من مدام نگاهت ميكنم شايدقد كشيده باشي روز بروز سايهي چشمم سنگينتر ميشودتو همانجا مات ماندهاي با زمين، با علي قامت بلند عاشقي |
|
+ نوشته شده در
شنبه سی و یکم فروردین 1387ساعت 20:59 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
ِِA man ۲ An eagle is coming hair'swind ۳ Wake up again my dear Lord 4 as far as the eye can reac ۵ مثل هر ثانیه ی سخت نفس گیر برای عزیزم نسترن ای قیرمیزی اوز ایشخیم نماز آپارسون تبریزین امیر خیز محله سیندا آِی ساچه قیرمیز تلی اوزون بوقازوم سویلیا ندا سووی تارادا قسمت اولسا آی قیرمز ی بلوز یا علی علی علی دین قیز از گذشته در رسای مولا خواندن نداشت چه بی مقدار افتاده است
|
|
+ نوشته شده در
سه شنبه هفتم اسفند 1386ساعت 11:54 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
مرگ پايان كبوتر نيست..... سهراب... land dust cultures languages and national native countries oh baby these earths and customs aren't my home always in the world-wide aspecially today in the our little planet yeah man place is freedom listen to me baby do you know you're my only home wake up and look the brids often are flying in to the spring to smell of flowers no some times but seldom a swallow alik Benazir Bhutto my heaven she is going to the winter's cold weather to give hot blood in the poeple heart سلام فرزندم. من در بستر مرگ هستم. تو مدتها پیش برای کشته شدن دخترم بی نظیر شعر سرودی. ازت خیلی سپاسگزارم. من ایرانی الصل هستم. حلالم کن پسرم مصیبه بوتو |
|
+ نوشته شده در
دوشنبه دهم دی 1386ساعت 17:6 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
My ancient sacred place This is no bady But Some one is inside me He efforts to touch your face A beloved of mine My live all of yours A minstrel of mine Fame to call out a melody Baby My heart of thirsty And My soul is dejection A singer Tunder-like Thou has to set fire to world’s existence Hafez's old fire worshipper Please Call to me What difference does it make Zoroastrian Mussulman Cristian Jew Buddist Wath…..for Toy –man didn't understand yet We're banishment and our spirits effort to ascent at the time union These're the poems from Maulawi Where does is your voice And One who can play the Tar With Sound of the Tambourine Who sings lyric poems Whom To descent from empyrean Please Show me that your lovely place Where does is tunder-like Which To set fire to your doubts And My fears I'm going to drink a glass of gnostic's wine Where is your eyes Baby before flight to cause to be killed their spirit to suffer martyrdom her voice |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و چهارم آبان 1386ساعت 12:39 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
the most dear present of our god All the world’s people Wow! Sun of the earth! Philanthropic Iranian’s master Aryan King freedom-loving In the carnellio epoch’s And Persian perhistorical prophet zoroaster Human leader said: Good speech Good thought Good act Until mazdaism the empyrean and liberty’s paradise Oh ; our beloved made an epoch! Thousandth anninersaies Centuries Years Every time Belonging to the white Race Dark – skinned Red .skin Yellow –skin With Voice of an invisible speaker And The champion’s Ferdowsi In “Book of kings” Please calls: Our dear free : Please Please Come to heart of our plase And All the human nature ********* 2 I love you ********* 4 I toched her hair and breast but she doesn’t come to me |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه بیست و چهارم مهر 1386ساعت 18:39 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
I always remember so Your eyes Your hair And your song I am going to fly Because I would like to have a bird in your voice Call me again My dear wish How am I now? Without Your spirit And That is beautiful paradies in your heart! 2 In my dreams The songs invite me to visit her Who is she? An angle A princess Or Some one else Which I love her too much! What is her name? Nastaran Ana Pardis Or A woman is her sweet nameSheerin
Oh! she has a soul And She can give me A blue sky Or A lot of fresh air And what am I now? An engineer is name his Farhad A king is name his Khosro Parviz Or A poat withouth Any name Or Money I am not going to break Bistoon's pride Or King's horse Shabdiz I am going to looking for to a nice word For praise her For peresent her And For you my friend's Jim 3 Listen Her voice is coming I know this noise very well When my mother did not burn me I have been heard her songster In heaven 4 She is not an angel She is a mother But i love her too much Because I'd like paradies 5 I am alone God is alone Sun And Earth are alone too But with me Oh! bravo the princess She songed And gave me a lot of stars I have many beautiful radiant friends now 6 Thou and I are together But we are alone Between us Night Days And Our god I am walking into your heart You are drives into my eyes Oh my dear lord we are alone yet And we don’t song together Because The air therein our aspirations It is not from The empyrean And the sky By behzad ghasemi 3\7\1386
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه پنجم مهر 1386ساعت 13:5 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
یاشول یارپاقلارین باشوندا بنوشه گوی آق ساره چیچکلر بیر قیرمیزه چارقدی بلنده گوره سن ایشاریله یا منه گاش گوز آتیللر قالچه توخویان قیز قاره تلن توکوپ دوشووه دالوه یوخلیوب باش قویوب دار باشونه من قاپو دالونده گیزلینجک باخا باخا قمریه طرلانه طاووسه جان دیه دیه پوزالده دوداخلاریمین سوه قالموشم بو قاره پالچوخله زنداندا هاچاخ منیم قوشلاریم بیر سولیمان قالچاسی تک قالچینه اوچاجاخلار ۲ گیب گوله گوله تومانه باخیر قالخیر آخیر گوله گوله اولمیا گونشده بو گلده گده جانمی آرسوندا گشته قالوب دیلیمی آلتوندا اما او اریک طامه ورن دوشووی اوینمسه اویانا بویانا قیرمیز آلما آتماسه سویود آلستونده قوریان بولاخ اولموشام سوله رم سارالیرم یانا یانا قارلیرم نه دیر سن نه بیلیر سن من نجه اومموشم بو چولین یازوخ ماراله اولموشام ۳ چولده چمنده یاشول یارپاقله چیچکلر یتمیش رنگینه اوینیان زامان یاروم اوجا بله اینچه داغ تکین داغولیر خیالومدا دوشه خمار گوز چاتما گاش او غاز یریشینه آتی توتی قان وری پارا یالغوز جانما منده اوجیشی الشی منه باشوندا آچی قارا گجلرین یارالاسی ام من آی گون منه نجه آقارتمیسن.
|
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیست و یکم شهریور 1386ساعت 19:27 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
شعله آتش اخگر اکنون ققنوس هم از آواز خالی است نام رستم راه رستن خط قرمز چکامه شدن درون سیاه چال ترنم این صدا نوشداروی سهراب بود دیریاست بیهوده سیمرغ را بهانه کرده ای مادر سیاووشان کنار منشور پدر همین جا پاسارگاد دل و خون ورگ تهمتن آه مام میهن روشنای ستایش ونیایش بهشت نغمه وسرود مهرابه ی خاک وخورشید قلب اذر تیر ارش چه یوزپلنگانی که از چشمانت تا اهورا دویده اند دیرینه سال کتیبه ای به خط زرتشت با خون مزدک به رنگ مانی گمانه ای اما نه به هر سو سمت وسویم آمودریاست وغزاله ی هیمالیا حالیا بیژن بی گمان در چاه اژدهاست روزگاری همراه پیر هرات وقتی سبزینه ها هنوز بوی باروت نمی دادند از طعم نافه ات لرزیده وحیرت گزیده ام کهن بوم وبر اریائی آ نروز های نم نم باران کاتیوشا بر دل شهرهایت نباریده بود وبر دامان البرز نریمان سیمرغ کاوپر مایه فریدون کاوه نگاه کن رودابه گیسو می فشانده است به خانه ی دوست رسیده ایم باد بود یا عقاب بگذریم بابک ترنم سکوت را ترانه می کرد آنسوتر گیسوان پریشان باد کمرکش وتقاطع جاده های شمال بلندای رویای مازیار آه قامت سترگ دوست معنای زندگی است نه درس عاشقی بود وگرنه میرزا پشت همین بغض ژولیده موی وآ زاده خوی به کمین اهریمن است ودر شعله ی هزار وچندم عاشقی مردانی از جنس مروارید وامام قلی از آغوش خلیج همیشه فارس سر براوردند سرفراز با هر شکست موج هر روز این صدای ریئس علی دلواریست که با باد می پیچد بر دل وگونه دختران بندر هنوز بر بلندای مه الوده ی شعر ایستاده ام امیر حشمت سهند با لا بلند همین روبروست با داغ ودرد برمی خیزد اذرخش تندر وبا صدهاستاره ی دیگر در اسمان وطن پرسه می زند نه کجای این خاک لاله نمی روید کدام چشمه به ستار خان به مصدق به امیر کبیر نمی رسد جهان حماسه نیست بگذار از تو بنویسم روینه تن از تمام تار وپوتت چشمی بما رسید خونچکان ومهرابه هایئ با هفت پله نگارا امروز خوان چند می با مادها به مهستان رفتیم از مردم چشمت به اریوبرزن دیده دوختیم زایند رودی بود جاری ونفس می کشید مثل لاله واین شقایق ها وقتی پیش از تاریخ وپس از ان هم سنگرم بودند نه این قلب کهن تر از من وما نیست هزاره ای کم وبیش با سرفه ی جوهرین قلمهای به خون نشسته ی قرن تا هنوز تپیده ایم درفش کاویان منشور نخست حقوق بشر شاه جنگ ایرانیان در چالداران ویونان دریای سرخ وتنگه ی تروموپیل دریغا بر گرده ی تاریخ تازیانه حرف تازه ای نیست آن روی روشنای یار بهانه ی خرامانی می خواست گمانه ای اما نه به هر سو سمت وسویم سپندارمذ است وامشاسپندان آب دیده ی چشمانم مهناز فریده پریدوخت نخلهای آبادان محمد ، مهدی، مصطفی لاله های دشت خوزستان تمام سردارانت وطنم ایران اه بلندای قامت یاران این سینه سرخهای گمنام امروز مهراب تماشاست می گذریم ودریغا نمی دانیم زال سپید بر کدام کرانه ی هامون ایستاده است رستم کجاست در این های وهوی دشنه ها هر روز چند فروهر از چاه سر بر می آورند بال وپر از سیمرغ می گیرند تا دماوند تا آستانه ی مقدس نامت ایران |
|
+ نوشته شده در
چهارشنبه بیستم تیر 1386ساعت 18:3 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
اینانما ، سن بوگون آیدون دوگول ایلدریم ، یاقوش ، قاردا آرتوخ بهار گویون بویی یان َال امّا هامو آیلار اوینیا اوینیا اُخور گوزلرینده بوردا یتمیش رنگنه اورگیمه بویاموسان سن قالخار جانومدا مبارک آدون قارا بلوت سسلننده آتولّوب دوشوب هامو یانا گوله گوله اوت سالندا اورگیمیز توپرا قوموز زلزله ی دوشنده داغ دوشیوین گوبلک لری چیخان زامان تارودا قسمت اُولسا بوگجه نی شامو تک کور اوغلودا تاپامّاز تل لرینه ورمنه ، ورمه سن یله بیر آخشام الیم بلینده اولسا باخ گوروم نجه اولماز اولماز سوروم دوداغلر یوین قیرمز نارون بیر کنده آرو گوزلر یمده اوخورلار آی دنیامی قیرمیزآلماسی هاچاخ بوی یاجاخسان یور دومو آق ، گوی ، یاشول ، قیرمیز ، سارو چوخ جان ورمیشم یوسقول لوخدا یازوخ لوخدا آیرولو خدا آمان جانا سن سیز لوخدا سسیم داغلارا دولاشوب کولش کولش باشومدان آشوب گنه گاوار سن سیزاولموشام قورخورام أولوم دومان دولا دوشووه دامچون دامچون آخا سان آرخامجا سس وره سن داغ سسینه گوز قویاسن یول گوزونه آی أوزون سوینن سویندیرن یار باخ گور نه تز سون سوز اولده جیران گوزین سارالدو باغچا لار آلچالار چیچک لرین عمر قورتاردی قالدی بیر باخوش یادی اورکده بیر مارال آدی آردونجا قاچی ، اوچی ، آشی داغدان ، باغا باغدان ، داغا بوقارا زنداندا گونش هاوا سوندا بلوت آرا سوندا یا نا یانا یاقا یاقا قوش اولماموش یاش اولموشوخ دای گون یوخ گده جاخ زامان هانی قنت اوچماقا سوگیلیم گل بودینانی آت چوله اوچما اولماسا ال ور الیمه آل منه قوجا قووا قوی اوزانسون دوداغلاروون نقیلی ایشیتمینده سسوی گور مینده ایزیوی دومان نیم یالان اولموشام اینان یالان
|
|
+ نوشته شده در
یکشنبه سی ام اردیبهشت 1386ساعت 20:58 توسط بهزاد قاسمي |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
اشاره :
دوستان به باور حقير دو سوم شعر در ذهن خواننده فهيم آن شكل مي گيرد و آن چه شاعر نوشته است تنها يك سوم آن است پس دست خط زيباي شما ادامه شعر آينده آن و آينده و بلوغ آن است و براي من اتفاقي مهم تر از نوشته هاي شما نيست كه از آنها الهام گرفته و خواهم گرفت. ضمن عرض پوزش ژرف از اينكه جوابي دريافت نمي نماييد با شرمندگي باور نماييد كه از ناتواني است نه بي توجهي يا سهل انگاري. اين قصور را بر من ببخشيد. با تشكر : بهزاد قاسمي |
| پیوندهای روزانه |
|
بهزاد قاسمی آرشیو پیوندهای روزانه |
|
RSS
|